Strona główna Leczenie blizn -Fraxel® Nadmierne owłosienie -Vectus,LightSheer Nadpotliwość Migrena,Zmarszczki Aktualności Media Umów wizytę Kontakt
Encyklopedia zdrowia

dziecko niejadek

Jednym z największych zmartwień większości rodziców jest to czy ich dziecko wystarczająco dużo je. Gdyby zapytać o problemy z jedzeniem u ich dzieci, większość odpowie, że ma w domu niejadka, a reszta, że małego łakomczucha. Jak rozpoznać, kiedy problemy z dziecięcym apetytem to wynik błędów rodziców, a kiedy objawy lub skutek choroby.

Zaburzeń odżywiania jest wiele - niektóre spowodowane są chorobami, inne mają podłoże psychiczne.

Dlaczego Twoje dziecko nie je?

Podstawową przyczyną braku apetytu u dzieci jest zmuszanie przez rodziców do jedzenia. Dla dziecka wówczas posiłki stają się niemiłym przeżyciem. Rodzice niejadka, których dotyka ten problem powinni odpowiedzieć sobie na pytanie czy ich dziecko rozwija się i  przybiera na wadze prawidłowo oraz czy nie zdradza żadnych niepokojących objawów, jeśli nie - nie ma podstaw do niepokoju. 

Jeśli Twoje dziecko podczas posiłku, po zjedzeniu kilku kęsów oświadczy, że już się najadł, pozwólmy mu odejść od stołu i nie zmuszajmy go do zjedzenia tego wszystkiego co jest na talerzu. Posiłek nie będzie wówczas dla niego niemiłym przeżyciem, a on sam będzie miał szansę poczuć głód.

Konsekwentni rodzice powinni wyrobić w dziecku nawyk stałych pór posiłków, a tym samym dopilnować do niepodjadania pomiędzy nimi. W ten sposób wyrobi się w maluchu zdrowy nawyk jedzenia o stałych porach oraz przekonanie, że jeśli nie zje się danego posiłku potem będzie się głodnym.

Przekąski pomiędzy posiłkami są kolejnym problemem. Na rynku dostępnych jest wiele kuszących mały brzuszek produków, czipsy, paluszki i inne nie są sprzyjające dla rozwoju małego dziecka, a jedynie zapychaczami, które nie nasycą brzuszka na dłuższy czas.  

Jednym sposobem na pobudzenie apetytu małego niejadka jest zmniejszenie porcji. Należy tak nakładać posiłek na talerz, by dziecko było w stanie zjeść posiłek, a więc jeśli dziecku wystarczy łyżka ziemniaków i łyżka warzyw to tak nakładamy. Dziecko wówczas jeśli będzie głodne, a co za tym idzie apetyt, poprosi o dokładkę. Pamiętajmy by posiłek był nałożony proporcionalnie do wielkości talerza, a więc mały posiłek na małym talerzu.

Kolejnym z problemów żywieniowych pojawiających się u dzieci, jest alergia pokarmowa. Niemowlę, które nie jest w stanie powiedzieć nam, że coś go boli, odmawia jedzenia przed bólem brzucha, który następuje po zjedzeniu czegoś uczulającego. W przypadku większego dziecka należy zwrócić uwagę, czy podczas posiłku, konkretnych jego składników dziecko nie skarży się, bądź przejawia niechęć do zjedzenia danego produktu, powinno być to dla rodziców oznaką o możliwości występowania alergii pokarmowej.

Dziecko odmawia jedzenia także wtedy, kiedy jest przeziębione. Zatkany nos, katar, kaszel - wszystko to sprawia, że Nam dorosłym nie chce się jeść, a tym bardziej małemu dziecku. Organizm będąc osłabionym, nie chce tracić energii na trawienie pokarmów. Jeśli brak apetytu trwa kilka dni podczas infekcji nie należy się przejmować skutków, pod warunkiem, że maluch dużo pije. Jednak gdy brak apetytu pojawia się nagle i towarzyszy mu tylko gorączka wówczas może być to oznaką dolegliwośći ze strony układu moczowego. Oczywiście należy przebadać dziecko, jak i zbadać jego mocz, ponieważ nieleczona infekcja tego typu może trwać latami i niesie ze sobą poważne konsekwencje dla rozwoju dziecka.

Brak apetytu może świadczyć o innych dolegliwościach. Jedną z nich jest niedobór żelaza, który skutkuje anemią. Przejawia się ona spadkiem apetytu, ale także osłabieniem, bladością, zmniejszoną aktywnością dziecka.

Inny powód to zespół złego wchłaniania, który sprawia, że to co dziecko zje, nie jest wchłaniane z przewodu pokarmowego, a niemal w całości wydalane na zewnątrz. Widocznym objawem złego wchłaniania pokarów jest utrata wagi, brzydkiego zapachu stolce, wydęty brzuszek i osłabienie. Najczęstszą postacią złego wchłaniania jest celiakia, czyli nietolerancja glutenu.

Zdarzają się jednak także sytuacje, gdy powód odmowy jedzenia leży w psychice dziecka. Maluch, który czuje się samotny, porzucony, jest ciągle krytykowany, żyje w stałym napieciu emocjonalnym może nie chcieć jeść, by wzbudzić zainteresowanie rodziców. Takie sytuacje dotyczą starszych dzieci, często przedszkolaków, ale także u niemowląt, dla których może to być jedyny sposób na pokazanie swego niezadowolenia z postępowania mamy, zmęczenia, samotności, potrzeby miłości. Choć brzmi to niewiarygodnie, jednym z zaburzeń odżywiania jest anoreksja niemowlęca.

Krótkotrwałe okresy braku zainteresowania jedzeniem są czymś częstym i zupełnie naturalnym  u małych dzieci. Martwić może dopiero długotrwała odmowa przyjmowania pokarmów, brak przybierania na wadze oraz niesygnalizowanie głodu. W takim wypadku możemy mieć do czynienia z jednym z wielu zaburzeń odżywiania.

 

Anoreksja niemowlęca:

O zaburzeniach odżywiania mówimy, kiedy dziecko, pomimo opieki odpowiedzialnego i zaangażowanego rodzica, konsekwentnie odmawia jedzenia i traci na wadze. Według dr Wandy Urmańskiej z Zakładu Wczesnej Interwencji Psychologicznej IMiD, to schorzenie, zwane również zaburzonym procesem separacji, zaczyna się najczęściej pomiędzy 6 m. a 2 rokiem życia dziecka. Anoreksja niemowlęca to rzadkie zjawisko i - w przeciwieństwie do typowej anoreksji - nie polega na świadomym strachu przed przybraniem na wadze, a jest sposobem walki o kontrolę i dominację w relacjach z rodzicem.

O zaburzonym procesie separacji można, według Urmańskiej mówić tylko wtedy, gdy dziecko spełnia kryteria:

  • odmowa zjadania adekwatnej ilości pokarmu trwa przez co najmniej miesiąc i pojawia się przed 3 rokiem życia,
  • niemowlę lub małe dziecko nie sygnalizuje głodu i przejawia brak zainteresowania jedzeniem, ale jest zainteresowane eksplorowaniem i interakcjami z opiekunem,
  • występuje u niego wyraźny niedobór wzrostu,
  • odmowa jedzenia nie nastąpiła na skutek jakiegoś nieprzyjemnego zdarzenia, np. zakrztuszenie i nie jest związane z chorobą fizyczną.

Leczenie anoreksji niemowlęcej:

Jeśli dziecko od długiego czasu odmawia jedzenia, wagowo ciągle znajduje się poniżej 5 centyla, a badania wykluczyły inne choroby, warto zasięgnąć porady u specjalisty. Anoreksję niemowlęcą leczy się poprzez wprowadzanie wyraźnie określonych schematów i rutyny jedzeniowej oraz psychoterapii.

Jeśli anoreksja zostanie wcześnie wykryta, szanse na wyleczenie są duże. Psychiatra dziecięcy zwykle obserwuje interakcje pomiędzy dzieckiem i jego matką, rodzicem i na podstawie swoich spostrzeżeń proponuje schematy dalszego postępowania.  

Obok anoreksji niemowlęcej jest też ta, która wynika z chęci bycia szczupłym. Choroba ta dotyka coraz większą liczbę dziewczynek w wieku 5-7 lat. Skąd u tak młodych osób chęć bycia szczuplejszy? Trudno nie zauważyć wpływu otoczenia. Jednakże ważne jest by wcześnie zauważyć niepokojące objawy i w miarę wcześnie podjąć leczenie.

 

 91-338 Łódź, ul. Pojezierska 48

 90-553 Łódź, ul. Kopernika 67/69, gabinet nr 8

 00-681 Warszawa, ul. Hoża 43/49, lokal 16

 62-500 Konin, ul. Wojska Polskiego 33 (Multimed) gabinet nr 145C

 09-400 Płock. ul. Rutskich 7


  tel.:42 637 38 48

  tel.:42 630 05 39

  tel.:514300147

Strona główna Dostępne zabiegi Co cię niepokoi Encyklopedia zdrowia Leczenie blizn -Fraxel® Nadmierne owłosienie -Vectus,LightSheer Nadpotliwość Migrena,Zmarszczki Aktualności Media Umów wizytę Kontakt
Tworzenie stron www